postmodernisme: een intertekstueel woordenboek

Beschrijving

In dit woordenboek vind je wat altijd al had willen weten over het postmodernisme,maar nooit hebt durven vragen. Het is immers expliciet geschreven om het voor leken vaak verwarrende taalgebruik te duiden en er de wijsgerige achtergronden van te verhelderene. Tegelijkertijd gaat het uit van het postmoderne idée dat geen enkel woord uitputtend kan worden omschreven, dat er steeds sprake is van een uitstel van betekenis en een permanente verschuiving. Vandaar dat de aard van dit woordenboek ronduit intertekstueel is. Bij elke term wordt doorverwezen naar aanverwante termen, die op hun beurt doorverwijzen naar weer andere termen, tot in het oneindige. Dit intertekstuele karakter maakt van het woordenboek een unieke hypertekst. Even uniek is dat het woordenboek vrijwel alle kunstvormen, alle disciplines, alle media en culturele praktijken vanuit een postmoderne invalshoek belicht. Deze veelzijdige aanpak, die de lezer evengoed in deconstructie als in Zen inwijdt, leidt tot een diepgaand, subtiel en tegelijk toegankelijk boek over het postmoderne vertoog in onze cultuur. Daarom ook is het voor een groot aantal studierichtingen, van filosofie via kunstgeschiedenis tot en met nieuwe media studies, van onmisbaar belang. Daarnaast richt het woordenboek zich tot de algemeen geïnteresseerde lezer, of dit nu een kunstenaar, een museumdirecteur of een manager is. ANTOON VAN DEN BRAEMBUSSCHE IS KUNSTFILOSOOF AAN DE ERASMUS UNIVERSITEIT ROTTERDAM EN DE UNIVERSITEIT VAN AMSTERDAM. Recensie(s) Op zich is het een goed idee om in de wildgroei aan begrippen, neologismen en hybride termen die juist het postmodernisme kenmerkt, richtingaanwijzers te plaatsen. Als dit woordenboek bedoeld is voor leken, zijn daarmee niet nieuwkomers of sceptici bedoeld, maar lezers van teksten die willen weten waar ze het bij lastige woorden als Hybriditeit, Archipelmetafoor, Decontextualisering, Hypermedialiteit en Tropologie moeten zoeken. Daarvoor worden tal van vindplaatsen bij Derrida, Deleuze, Lyotard en Baudrillard genoemd. In die zin is het boek een handige leeswijzer. Bij elk lemma wordt naar aanverwante termen doorverwezen. Als naslagwerk kan het boek nuttig zijn; voor uitleg van de ideeen waarop de termen betrekking hebben, is een pagina of minder natuurlijk te beknopt. Omdat postmodernisme zelf een nauwelijks afgebakend fenomeen is, leidt de polemische afgrenzing van het modernisme soms tot een karikaturale typering van twee eeuwen modernisme in filosofie en kunst.